Książka zawiera wiersze Janusza Szubera (w wersji językowej: polskiej i angielskiej) i zdjęcia z obrazami Henryka Wańka. "...Fraza poetycka Szubera. rozpoznawalna już od pierwszych wyrazów każdego wiersza, oscyluje między lapidarnym opisem i cierpką refleksją. przez którą przemawia intensywne, ale dyskretnie hamowane (i przez to tym silniejsze) uczucie. jakieś zagubione fragmenty rzeczywistości, osoby, przedmioty, sytuacje. epizody biografii - nie tylko te gnieżdżące się w "czarnej skrzynce" pamięci i angażujące wzrok teraźniejszy, także osadzone w różnych czasach i miejscach globu - objawiły się tu z nieodpartą siłą. i w ślad za autorem (jak można założyć) również czytelnik ma wrażenie, jakby te obrazy istniały w nim już wcześniej. "w wiecznym teraz", i czekały tylko momentu. aby się wyświetlić. Może to być przywołanie bliższej ojczyzny z zamierzchłej przeszłości w wierszu Dziewiąty października,/I> ("bród w międzybrodziu", "solne tyrawy") czy gra z tradycją przez ożywienie topiki literackiej w Lekturach ("Pośród znajomych znalazłem się lasów"). symultaniczny zapis wrażeń we Wczesnym popołudniu,/I>. zachowania i przedmioty babki Marii w wierszu Czułość (pierścionek z niezapominajką przechował się naprawdę, tak samo jak huculski kilim), sytuacje niby-realne na równi z wizjami marzeń sennych - obrazy są zawsze tak ostre jak wyjmowana rogiem chusteczki spod powieki "łzawiąca iskra dymu" i tak w swojej niewyświetlanej części zamglone jak "perony przez spocone szyby" (z wiersza Są obietnicą w kłębach dymu). Stabilny świat raz po raz kołysze się i przechyla w baśń. postacie zastygają na moment, gotowe w każdej chwili odegrać dalszy ciąg niedostępnego już naszym oczom spektaklu. Celebrowane jest wielkie święto egzystencji - dzięki samemu aktowi ponowienia - i odbywa się nieustanny rytuał pożegnania, w klimacie męskiego wzruszenia i elegijnego żalu ("zdumienie. że na to patrzę"). Poezja ta realizuje się na przecięciu klasycznej polszczyzny, także w jej odmianach konwersacyjnych i w różnorodnych stylizacjach. oraz śmiałej. zaskakującej metafory. która po chwili staje się rzeczywistością, ponieważ sprawia, że odtąd tego samego nie da się już wyrazić inaczej. Wskrzeszanie jest kreacją. i wtedy autorska sygnatura odciska się najwyraźniej w nawracającym pytaniu: O co w tym wszystkim chodzi? jak w każdej poezji wysokiego lotu, opanowanie idzie w parze z nieobliczalnością, i sam autor mówi o sobie, że "zamienia w zdania tamto coś, co na pozór z filologią niewiele miało wspólnego"". - Andrzej Lam