Historia Dukli, a właściwie całej Dukielszczyzny, to niemal siedem wieków i całe setki ludzkich pokoleń, które budowały miasto i tworzyły jego historię. Historię pokrętną, pełną wojen i zmagań z losem, który nie był dla tej ziemi łaskawy. Kto tutaj nie wojował ! Niemcy, Rosjanie, Austriacy, Węgrzy i Francuzi przemierzali tę ziemię. Kto tylko wojował ze Wschodem, niemalże musiał forsować Dukielszczyznę. Tędy przeciągał ze swoimi wojskami Napoleon, wojska pustoszyły tę krainę, rabowały ją, i to wszystko powiększało tutejszą biedę, później zwaną biedą galicyjską. Bo to nie była nigdy ziemia bogata, choć z czasem odkryto tu gaz i ropę. I mimo, iż autorka zatrzymała się na roku 1939, to przecież wiemy z dziejów najnowszych Polski, że walki o przełęcz Dukielską w połowie roku 1944 odcisnęły krwawy ślad na tym skrawku Rzeczypospolitej. I dlatego historia Dukli, to także historia Polski, choć ograniczona do maleńkiego obszaru. Jakże ona jednak charakterystyczna dla całego kraju, bo i jego dzieje pełne są walk o wolność, o ludzką sprawę, o honor. Jadwiga Morawska zamknęła swoje dzieło w czterech rozdziałach - od środowiska geograficzno - historycznego poprzez okres staropolski, okres rozbiorów i niewoli po lata Polski niepodległej. Dukla, to między innymi rody Mniszchów, Tarnowskich, Ossolińskich, Męcińskich, wielkich polskich rodzin szlacheckich. Autorka szczegółowo opisuje tutejsze życie, zdarzą się w tekście także swoiste smaczki, że wspomnę tu jedynie historię pomnika nagrobnego Amalii Mniszchowej i krótka jego historia, skąd rzeźbiony sarkofag z postacią zmarłej, na głuchej prowincji.