Sanocki Uniwersytet Trzeciego Wieku to fenomen. W niespełna 40-tysięcznym mieście niemal tysiąc osób to jego byli lub obecni studenci. Nie sposób wymienić wszystkiego, czym się zajmowali bądź zajmują. „Młodzi duchem” nie tylko zdobywają konkretną wiedzę, ucząc się języków (angielski, francuski, rosyjski, włoski...), informatyki, historii czy literatury, ale przede wszystkim świetnie się bawią, próbując rzeczy, na które nigdy nie mieli czasu, kiedy byli młodsi - malują, śpiewają, piszą wiersze, uczą się samoobrony, zdrowego odżywiania, jeżdżą po Polsce i po świecie, a do wyjątkowo operatywnemu Zarządowi - studentki zapraszane są do salonów kosmetycznych na lekcje makijażu dla kobiet dojrzałych lub do SPA. Nie dość na tym - te, jak by nie patrzeć, starsze osoby - działają jako wolontariusze, pomagając potrzebującym! Świecą przykładem do tego stopnia, że znajdują naśladowców - Filia Uniwersytetu w Brzozowie to pierwsi zarażeni tą ideą na naszym terenie. Rzeczywiście, kiedy dłużej pobyć w polu rażenia żaków z Sanockiego UTW, zaczyna się wydawać, że na przekór upływającemu czasowi, właśnie teraz postanowili bawić się najlepiej w życiu. Ten entuzjazm jest zaraźliwy do tego stopnia, że człowiek zaczyna się zastanawiać, kiedy wreszcie nabędzie prawo do wzięcia udziału w rekrutacji! Zadziwiająca jest ich wzajemna sympatia i radość ze spędzania czasu razem. A kiedy jakiś czas temu miałam okazję podglądać warsztaty kulinarne zorganizowane przez SUTW w sanockim „ekonomiku”, usłyszałam od jednej ze studentek wzruszającą historię: - Od najmłodszych lat wszystkiego się bałam. Byłam nieśmiała i samotna, a czas leciał, no i w końcu nie wyszłam za mąż. Bycie studentką po siedemdziesiątce wiele zmieniło - dopiero teraz zyskałam pewność siebie. Wreszcie cieszę się życiem! Kiedyś nie uwierzyłabym, że to będzie możliwe. A jednak! Nie dość na tym - zapisałam się na kurs tańca! I powiem pani na ucho, że mój partner z kursu bardzo mi się podoba... Czuję, że wszystko przede mną! - A Ty, Drogi Czytelniku, czy wiesz już, co będziesz robił na emeryturze? [Anna Strzelecka]